Çıkıntı açılalı bir yılı geçti. 'Serzeniş' yazısında ki kendinden emin o ukala şahsiyetin yanıldığının aksine, milletin böyle bir serbest kürsüye pek de ihtiyacı yokmuş anlaşılan. Neye ihtiyacı olduğunu ben de merak etmiyor değilim doğrusu.

İhtiyaçlarının ne olduğunu bilemeyen/anlayamayan ve arayış içinde olsa da arama, sorma ve sonuca ulaşma sürecine katılmaktan yoksun tembel bir toplumun -güruh demek daha doğru olabilir şu durumda- gerçekte neye ihtiyaç duyduğunu anlamak da pek kolay olmasa gerek aslında. Demokrasi çığırıcılığının yaygın bir meslek haline geldiği modern dünyada popülerlik, maalesef çoğu zaman bir ihtiyaçtan öte egoyu tatmin etmeye bile yaramayabiliyor. İtina ile açılmış bu ‘beleş’ servisin kullanılmama nedenlerinin ‘tanıtım’ problemlerinden kaynaklanıyor olmasına anlam veremiyorum açıkçası. Tanıtılamamanın, hele ki iletişim çağının geldiği son noktaya rağmen, verilen ‘sözlerin’ yerine getirilmemesi gibi abuk sabuk bir nedene takılmış olması, emeğin ne denli yetersiz, değersiz ve ‘beleş’ oluşunun, ne kadar anlamlı da olsa yetersiz kalışının bir küçük hikayesi olabilir ancak.

Sanal diyarlarda saçma sapan, gereksiz, yetersiz, yanlış, eksik ve aptalca bir takım mekanlarda vaktini öldüren, öldürdüğü vakitten gurur duyan ve bu gururu başkalarıyla paylaşan, koyun dendiğinde kızan, ancak itelemeden, havlanmadan veya kafasına vurulmadan ilerlemeyi dahi beceremeyen şu acınası hale gelmiş, (Getirilmiş mi? Güleyim bari.) irade sahibi olmaktan yoksun, irade tembelliğinin kucağına düşmüş, acizliğe sürüklenmiş vatanın aciz evlatlarının kalkıp buraya geleceğini beklemek, bir küçük saf adamın bir küçük saf hikayesi olabilir ancak.

Serzeniş 2 ise ilkinin devamı niteliğinde olabilecek bu yazının adı olarak da, kabul edilebilir pek tabi. Yersen...